اشعار زیبا درباره بعثت حضرت محمد (ص)

گلچینی از اشعار زیبا درباره بعثت حضرت محمد (ص) را برای شما عزیزان در سایت دانستن قرار داده ایم این شعرها همگی در وسف و منزلت حضرت محمد (ص) سروده شده است شاعران معروف و مشهور این شعرها را سروده اند در ادامه تصاویر و جزئیات بیشتر اشعار زیبا درباره بعثت حضرت محمد (ص) را در سایت دانستن خواهیددید با ما همراه باشید.

اى باده نوشان
شاعـــر: خلیل کاظمی

الـا اى باده نوشان بعـثت آمــد
ز ملان مى‌ کشى و عشرت آمد

بود میخــانـه‌دار عشق و سرمد
بود ساقـــى سر مسـتان محـــمـد

رحــیق عشق سرشار از شراب اسـت
جهــان مسـت از می ختمـى مآب اسـت

خراب از نعره‌ـاش بتـــخــانـــهــ‌ــهـــا شد
که باز امـــشـــب همـه میخانهـ‌ـهـــا شد

الا اى عاشقــان شاه حجازی
ز بت‌ها مى‌کنــد او پاک‌ـبـــازی

ز دو عالم چهـل شب او جدا شد
کنشـت و دیـر او یکـ‌سر حرا شد

چهل شب با خدا دمســاز او بود
وجودش غرق در دریـاى هو بود

تهى از غیـــر و پر از دوست گردید
به چشـــم خویشــتــن معبود خود دید

محمد با هوالــهو روبرو شد
که گرم عشــق و راز و گفـــتگو شد

به یک برق تجــلی گشت بیهوش
که افــتــاد او خدا بردش در آغوش

هدایایـی برش از داور آمــد
به فرق او در امـــشـــب افــسـر آمـــد

به حق یکـ‌ــسر سر تعــظیم بگـــرفـت
که هر چه بود او تعلـیــم بگرفـــت

پر از علـم لدنــی سیـــنـــهــ‌اش شد
منور تا ابد آییـنــهــ‌اش شد

به مســتــى جانــب میخــانه رو کرد
گل گلـــخـــانــهـــ‌ـــاش مستـانـه بو کرد

میــان میــکـده فرخنده یارش
چهـل شب بود چون چشـم انــتظارش

خدیـجه لعـــل لب یکــبـاره وا کرد
سلامــى گرم او بر مصـــطـفـــى کرد

بگـــفـــتــا یا محــمــد الـــبشـــارت
به تو از بهـــر تبـلیــغ رسالــت

چهــل شب قسمـــتم گر شد جدایـــی
ولى بیـنم جمال کبریـایی

چهل شب بى تو بر من شد چهل سال
ولیکـن روى بر من کرد اقـبال

چهـل شب من کشیدم بى تو بس رنـــج
ولى در خویش کردم جستــجو گنــج

چهـــل شب گر مرا از تو جدا کرد
ولى بر ما خدا کوثر عطا کرد

سراپـــا مصـطفـــى در تاب و تب شد
که روز روشن او همچو شب شد

که جبریـــل امــین با امر سرمـــد
رسید و گفـــت قم ، قم یا محـمـد

زمـــان عشــق بر ذوالمــن رسیده است
که نابودی اهریــمـــن رسیـــده اســـت

نور عتـــرت آمد از آیـینــهــ‌ام
کیـــســت در غار حرای سینـهــ‌ــام

رگ رگـم پیغـــام احمـد می‌ــدهــد
سیــنه‌ـــام بوی محـمـد می‌دهد

من سخــن گویم ولی من نیـــســـتـــم
این منــم یا او ندانــم کیـــستـــم

جبرئیل امــشـب دمــد در نای من
قدســیــان خوانــنــد با آوای من

ای بتان کعبه در هم بشـکـنـیــد
با من امشــب از محـــمــد دم زنیـد

از هوا گلــبـــانـگ تهلیـــل آمده
دیـده بگشـایید جبـــریل آمـده

مکه تا کی مرکز نا اهلـ‌ــهـاست
پایمال چکمـه بوجهل‌هــاســـت

مکـــه دریای فروغ وحی شد
بت پرستـان بت پرســتی نهـــی شد

روز، روز مرگ ظلــم و ظالم است
بانـــگ نفــرت مرد ، اقرا حاکـــم اســـت

یا محمــد منـــجـی عالم تویی
ایـن مبـــارک نامـه را خاتـم توئی

انبیا مشــعــل ز تو افــروختـنـد
وز دمـت پیــغـــمبـــری آموختنـــد

غیـرت و مردانـــگی آییـن توست
عزت زن در حجــاب دیـــن توست

بر همـــه اعــلام کن زن برده نیست
برده مردان تن پرورده نیـــست

خاتـم توحیــد در انـــگشــت تو
حق به پیـش روی و حیــدر پشــت تو

ما تو را زهـــرای اطــهر داده‌ـــایـم
شیـــر مردی مثل حیــدر داده‌ایم

ما تو را دادیـم در بیــن همــه
یک خدیـجه یک علــی یک فاطــمه…!

بخوان
شاعـر: حسـن فرح بخــشـــیـان (ژولیـــده نیـشــابورى)

آن شب سکوت خلوت غار حرا شکسـت
با آن شکـــسـت، قامـــت لات و عزا شکست

آمـد به گوش ختـــم رسولان ندا بخوان
مُهـــر سکوت لعل بشـر زان ندا شکــست

با خوانــدن نخوانـده الـــفــبــا طلـــســم جهل
در سرزمیـــن رکـــن و مقام عصـا شکـــســـت

آدم به باغ خلد خدا را سپاس گفت
تا سد ظلـــم و فقر به امـــ‌ــالـــقرا شکـــســت

نوح نبى به ساحـل رحـمت رســـیـد و خورد
طوفان به پاس حرمـــت خیـــرالورا شکســت

بر تخـــت گل نشـــســـت در آتـــش خلیـــل حق
تا ختــمــ‌ـالــانبیـــا گل لبخــند را شکـسـت

عیـــســـى مسیـــح مُهر نبوت به او سپرد
زیرا که نیســت دیـن ورا تا جزا شکـــست

آمـــد برون ز غار حرا میـــر کائنات
آن سان که جام خنـده باد صبا شکســت

در خانـــه رفــت و دیـد خدیـــجه که مى‌دهد
از بوى خویش مُــشـــک غزال ختا شکســت

بر دور خویش کهنه گلیمى گرفت و خفت
آمــد ندا که داد به خوابـش ندا شکــســـت

یا «ایهـا الـــمـــدثـــر»ش آمـــد به گوش و گفت
بایـد که سد درد ز هر بیـــنوا شکـــست

قانون مرگ زنــده به گوران به گورکـــن
کز مرگ دخــتران نرسد بر بقــا شکـــست

آماده بهـــر گفــتـن تکـبـــیـر کن بلـــال
چون مىــ‌دهد به معــرکـه خصم دغـا شکـــست

ایـــنـک به خلق دعوت خود آشکــار کن
هرگز نمىـــ‌ــخورد به جهان دیــن ما شکــســـت

برخیز و بت شکــن که علـى دستـــیــار توست
کز بت نمـــىــ‌خورد على مرتـــضـى شکست

طعـــن ابـــى لهب نکنــد رنـجه خاطرت
کو مىــ‌ـخورد ز آیــه «تبت یدا» شکســت

«ژولیــده» گفت از اثـــر وحى ذات حق
آن سکوت خلوت غار حرا شکــست

شاعر: محمود ژولیده

امروز قلـــب عالم و آدم حرای توست
ایـن کوه نور شاهـــد حرف خدای توست

مکـه دگـر برای بزرگـــیت کوچک اســـت
فریـاد کن رسول که دنـیا برای توست

اقـــرأ باسم ربک یا ایـــها‌ـالرسول
قران بخوان امیــن که همیـن آشـــنـــای توست

لات و هبل برای تو تعـــظیم کردهـــ‌اند
وقتی که قلـب سنــگی عُزی فدای توست

خورشـیـد و ماه بیـن دو دسـت تو دل خوشند
یعـــنـی تمـــام تکـیه عالم عصای توست

بعــد از هزار سال دگر میـ‌ــشنـاســـمت
وقتـــی که جای جای دلم رد پای توست

فریادتـــان تمـــام زمیـن را گرفـته است
امــروز هر چه می‌ـــشنوم از صدای توست

بـهـار محــمـــد (ص)
شاعــر: حبـیـب چایــچـــیـــان

گل نکــنـــد جلوه در جوار محمد
رونق گل مىــ‏ـــبــرد، عذار محـمد

گل شود افـــســرده از خزان و لیکـــن
نیـــست ‏خزان از پى بهـــار محمد

سایه ندارد ولى تمام خلایــق
سایـه نشیـــنند در جوار محمد

سایـه ندارد ولى به عالـــم امـــکـــان
سایــه فکـــنده اسـت، اقتـدار محـــمد

سایه نمـــى‏ـمانــد از فروغ جمالـش
هالـــه نور اســت در کنار محمـد

شمس رخـــش همــجوار زلــف سیه ‏فـام
آیــت و اللـیـــل و الــنهــار محـمــد

تا که بمانـد اثر ز نکــهـت مویش
خاک حســـین اسـتـــ‏ یادگـار محـمـد

تربـــت ‏خوشبوى کربلـاى معــلاســـت
یک اثر از موى مُـشـــکــبـــار محـمــد

رایت فتحش به اهتـزاز درآمــد
دسـت ‏خدا بود چون که یار محـمد

من چه بگویم (حســان) به مدح و ثنایـــش
بس بودش مدح کردگار محمـــد

شـــاعــر: قاسـم صرافـان

درکوه انعــکـاس خودت را شنیـــدهـــ‌ای
تا دشـــتــ‌ـــهـــا هوای دلت را دویده‌ــای

در آن شب سیــاه نگفـــتــی که از کدام
وادی سبـد سبد گل مهـــتاب چیـــده‌ـــای؟

«تبت یدا… » ابی لهـــبان شعله میـ‌کشـنـد
تا پرده نمــایـش شب را دریدهـ‌ای

رویت سپیــدهــ‌ـای ست که شب‌ـــهای مکه را …
خالـت پرندهـــ‌ای ست رهـــا در سپیـدهـــ‌ـای

اول خدا دو چشـم تو را آفـرید و بعـــد
با چشمـــکـــی ستـاره و ماه آفریدهــ‌ای

باران گیسوان تو بر شانـه‌ات که ریــخـــت
هر حلقـــه یک غزل شد و هر مو قصـیده‌ـــای

راهب نگاه کرد و آرام یک ترنـج
افـتـاد از شگــفـتـی دســـت بریــده‌ــای

دیگر چرا به عطـــر تو ایمــان نیـاوریم
ای لهجه‌ـــات صراحــت سیــب رســیـده‌ـــای!

بالاتر از بلـــندی پرهـــای جبرئیل
تا خلوت خدا، تک و تنـها پریــدهــ‌ــای

دریــای رحمتـی و از امواج غصـه‌ــهـا
سهـــم تمام اهـــل زمین را خریـــدهـــ‌ـای

حتـی کنار ایـــن غزلت هم نشــستــه‌ای
خط روی واژهـ‌ـهـای خطـــایـــم کشـیـدهـ‌ـــای

گفـــتــنـد از قشـــنگــیـت اما خودت بگو
از آن محـــمدی که در آیـــیـــنــه دیدهـ‌ای

اشعار زیبا درباره بعثت حضرت محمد (ص)

مطالب مرتبط

نظرات کاربران (0)

دیدگاه ها بسته شده اند.