بیماری هیپوکندریا و نشانه های این بیماری روانی

بیماری هیپوکندریا یکی از بیماری هایی می باشد که در برخی از افراد وجود دارد و این بیماری ترس بیمار شدن در افراد می باشد و بیشتر این افراد اصلا بیمار نیستند و فقط حس می نمایند که در حال بیمار شدن می باشند در ادامه تصاویر و جزئیات بیشتر بیماری هیپوکندریا و نشانه های این بیماری روانی را در سایت دانستن خواهید دید با ما همراه باشید.

به گزارش سایت دانستن : خودبیــمـارانگـاری یا هیــپوکنــدریا ترس مداوم از داشتـن یک بیـمـــاری‌ جدی اســت. فرد مبتلا به این اختـــلـــال معمولاً حس‌ـــهـای عادی، عملـــکـردهــای طبیعی بدن و علــائم بســیـــار جزئي را نشـانهـ‌ی یک بیـمـــاری جدی تلقی میـــ‌کنـد. به‌ــعنوان مثـال، فرد ممـکن است بترســـد که صداهـای عادی گوارش، عرق کردن یا ایـجـــاد یک لکـه روی پوست نشـانهـ‌ـــهای یک بیماری خطــرناک باشـد.

فرد مبتــلــا به خودبـــیـــمـــارانـــگـــاری ممـکــن اسـت به طور خاص نســـبــت به یکـی از اعضا یا دســتــگاه‌ـهـــای بدن حســـاس و نگران شود، مثــل دسـتـــگاه گوارش یا دســتگـاه قلبـی-عروقی. اطمـــیـــنانـــ‌ـدهـــی دکتـــر و حتـــا آزمـــایشـــ‌هــای کامـل پزشکی هم حتـا گاهی باعـث از بیـن رفتـن ترســـ‌ـــهـای فرد نمــی‌ــشود. یا اگر هم این ترس‌ـــهـا را از بیـــن ببرد، چنـد روز بعــد نگرانی‌ــهـای دیگری سراغـش میـــ‌ـــآیـنـــد.

افــراد مبــتـــلــا به این اخــتــلال به طور کلی دچـار توهمـــات جسمی نمــیــ‌شوند (تصوراتی از سلامـتی که جدا از واقعـیت باشند). یکـی از جنــبــهـ‌ــهــای این اخـــتلـــال ایـــن است که اضطراب سلــامتی آنـــقـدر زیـاد اسـت که اطـمـــینـــانـــ‌ـــدهی فقــط تسکیـــن موقتــی خواهد داشــت. بیــمــاران ممــکن اســت بپــذیرنــد که ترسـ‌هـــایــشــان افراطـــی است ولی نمیـــ‌ــپذیــرند که پزشک به آنــها اطـمـینــان داده که مشـــکلـــی ندارنــد.

تحقیقــات مربوط به شیوع هیــپوکندریـــا نســبــت به تحـقــیـــقـات انجـام‌ـگـرفتــه بر روی سایر اخـتلالــات ذهـنـــی کمـتــر اســـت. بهتـــریـن آمار نشــان می‌دهـــد که ۴ تا ۵ درصد از بیــمــاران در مطـب‌ـهـای پزشکی عمومی دچار هیــپوکندریا هســـتـند. ۱۰ درصد دیگــر از آنــهاعـــلـائمی از هیپوکندریـا دارنـــد و به طور کامل به ایـن اختلال مبـتــلا نیســتـنـــد.

در موارد حاد هیپوکندریـــا فرد تمـــایل دارد از یک پزشـک به پزشـــک دیـگـــر برود، در جســـتجوی پزشــکی که بیـــمـــاری او را تایــیـــد کند. بیمار و پزشــکـــان ممـکن اسـت خســـتـه و عصبـانـــی شوند. جســتـــجوی پیوستــه برای بیماریــ‌ـــهایــی که در فرد وجود ندارنـد باعـــث میـــ‌ــشود معـــمولاً برای بیــمـاریـ‌ـهای واقـعی که برای او اتـــفـــاق میـــ‌افـــتـد تحت مراقبـت لازم قرار نگـــیــرد.

هیــپوکنـــدریـا به طریــقی شبیــه به وسواس فکــری-عملی اســت. درواقع بعـضـــی محـــقـــقان آن را اختــلالی مرتـبـــط میـ‌داننـــد. فرد به طور وسواســـی درگـــیر افـــکار مربوط به بیـــماری می‌ــشود و برای از بیــن رفـتن ترسش احساس میـــ‌ــکــند مجبور است کارهـایـی انجـام دهد (احـــساس وجود توده در بدنـــش میـــ‌ــکـنــد، درمورد آن تحــقــیق میـ‌ــکـند، پیــش دکـــتـر میـ‌ـــرود).

افراد مبتـلا به همیـــن اخـــتلـال در گذشـتــه یک بیــماری جدی داشــتـــهـــ‌ــانــد، معمولاً در دوران کودکی. خودبــیــمارانگـــاری اغلـــب در جوانـی شروع می‌شود و ممکـــن اســـت سالهـا در فرد باقـی بمانـــد. ولی ممکــن اسـت در هر سنی اتفــاق بیفـــتـد و هم برای خانم‌ـــهـــا و هم آقــایـان پیـش می‌آید. علائم این مشکل بعد از یک اتـفــاق اسـتـــرســـ‌زا مثـل مرگ یکـی از عزیــزان، حادتر میــ‌ـشود.

باایـنـــکــه بیـــماریـ‌ـــهـا اغلـب با ناراحـــتــی همـراهـــ‌اند ولی میـ‌توانـــنـــد فوایدی هم داشتـه باشـــنـد، مثل رهـایی از مسئولیت‌ــهـا و توجه و مراقبـت اعـــضــای خانواده، دوستـان و پزشکـان. افراد مبــتـلا به هیـپوکنـدریـا اغلـــب تحتـ‌تاثـیــر ایــن مزایــای بیـــمـاری هســـتند، هرچـــنـد خودشـــان هم گاهـــی نسبت به آن آگــاهــی ندارند.

در بعضــی موارد فرد برای رســیــدن به هدفی ممـکن است وانـــمود به بیمار بودن کنــد، مثـــل به دســت آوردن یک دارو یا سود مالی یا انـــجام ندادن کاری یا رهـا شدن از مسئولیـــتـــی. در مواردی که فرد آگـــاهانـه در پی به دســـت آوردن چنین امــتـــیـازهـایـــی باشـــد، وضعیـــت او تمـــارض اســـت. هیــپوکنــدریـا تمـــارض کردن نیــست. در هیــپوکندریـا بیمار وانمود به مریض بودن نمــی کند، بلکـه باور دارد که بیمـــاری او واقعــی اســـت و واقعاً آن را احـــســـاس می‌ـــکـنـد.

علـائم

علائم خودبـیـــمارانگـاری عبارتـــند از:

– تصور داشــتن یک بیـــمـاری جدی

– سوء‌تـعبیر علائم جسمــی

– ترس مداوم با وجود اطمـــیـنان‌بخـــشیــ‌ـهای پزشــکــی

– نداشـتن توهم یا روانـــ‌ـپریشی

– پریـــشـانـی بالیــنی یا اخـــتـلـال عمـــلـکرد

تشخـــیـــص

پزشـــک معمولاً مشــکوک به وجود بیــماری در فرد میـــ‌شود و فرد با مراجعـــه به متـــخصـص روانــپـزشــک بیــمـاری‌ـــاش تایید میــ‌شود، هرچنــد بیـمـار معمولاً از رفـــتن پیش متخصــصــیـن روانشـناســـی سر باز میــ‌ــزند. تشـخــیص بر مبنـای شکایتــ‌های بیمــار، سابــقه‌ی پزشکــی او و معایـــنات و آزمایــش‌هــای پزشکـــی خواهـــد بود. این اخـــتلـال ممــکـــن است با علــائم حاد اضطراب یا علائم اختــلــال وسواس فکری-عملی همـــراه باشد. پزشک میــ‌بایـــســت احـتمـــال این مسئله را در نظر بگــیرد که بیمـار ممـکن است دچار اختلالات ذهــنی و روانــی دیـــگــر باشـد که منـــجـر به ترس و نگـــرانی‌ـــهـای افــراطـــی او درمورد بیــمــاریـــ‌هـای جســمی شود، مثل انواع مخــتــلـف افـسـردگی، شیـزوفرنـی یا اخـتـــلـــال روان‌تنـــی.

طول مدت بیمــاری

هیپوکندریـــا اخــتـــلـــالـــی مزمـن اســت که می‌تواند در هر زمــانـی ر طول زندگی اتفاق بیـــفــتــد، هرچــند بیــن سن ۲۰ تا ۴۰ سالـگــی شایــع‌تر اســت. در صورت حاد بودن علائم و در شرایطـی که بیمــار دچار مشـــکـــلات روانـــی و آسـیـبـ‌پذیریــ‌ـهـای دیــگـری هم باشــد، ممـــکـــن اسـت خیــلی طول بکـشد. اگر علــاژذم شروعی ناگـــهانـیـــ‌تر داشـــته باشـنـــد و با علـــائم پزشکـــی – و نه روانـــشناخـتی – دیگری هم در ارتــبــاط باشــد، طول مدت بیـماری کوتاه‌تر خواهد بود.

پیـشـــگــیری

هیـچ روشی برای پیـــشـگیـــری از ایـن اخـــتـــلـال وجود ندارد.

درمان

از آنجاکـه افراد مبتـلا به هیپوکنــدریــا ممـــکن اســـت مبــتـلا به افسـردگـی، اضطـــراب یا روانـ‌ـپـریشــی هم باشـــند، این مشکـلات او هم باید مورد ارزیــابـی و درمـان قرار گیرنـــد.

علــاذم هیپوکندریا ممکـن اسـت با داروهای ضدافــسردگی برطرف شوند. متخـــصـــصـینــی که متوجه شباهـت‌هــای ایــن اخـتـــلـــال با اخـتــلـال وسواس فکـری-عمــلـــی شده‌ــانـد، دریــافته‌اند که درمــان‌ـــهای اخـــتلـــال وسواس فکـری-عمـــلی مثل داروهای مهـارکــننــدهـــ‌ی انـــتـــخابـی بازجذب سروتونیـن (SSRI ها) مانـنـد فلوکستیـن یا ونلافاکــسـین می‌ـتوانـد برای ایــن افراد مفیـد باشد.

شواهدی وجود دارد که بعضـی درمــان‌ــهـا میـــ‌ـــتواند به بیــمـاران مبـــتـــلا به هیپوکنـدریـا کمک کند: شنـــاخت‌درمانی، رفتاردرمانی، درمــان رفتارشناخـــتـی و کنتــرل استرس. درمـانـــ‌ـــگـرهــا به بیـــمــاران کمک می‌ـــکنند که کمــتر روی علائم خود تمرکــز کننـــد و درعوض درمورد اینــکه چطور استـرس، اضطــراب و افــسـردگــیـــ‌شان ناراحتی روانی‌ـــشان را بیشـتر می‌کــنــد، حرف بزنند. درمانـــ‌ــگـــرهـا توضیـح میـ‌ــدهند که اعــمـالی که بیـــمــاران برای از بیــن بردن اضطـرابـشان انجام می‌دهنــد معمولاً همـه چیـز را بدتــر می‌ـکـند (حس کردن داشـــتن توده، تحــقیـق کردن درمورد بیــماری). آنها همچـــنـیـن به بیماران تکنیک‌ــهـــای پرت کردن حواس و ریــلـــکـسیــشـن را آموزش می‌ـدهــند.

اطمینــانـ‌ــبـخشــی پزشک اگــر به درستــی انجــام گیرد می‌ـتواند به این بیـــمـاران کمک کند. هیپوکندریا به قدری شایــع اسـت که اکــثـر پزشکان عمومی با ایـــن اختلــال آشـــنــایـــی دارنـــد و میـــ‌ـــدانـــند چطور باید با بیماران آن برخورد کنـــند. شکایـــتــ‌های ایـــن بیمـــاران از مشکــلات خود هیچوقت تمام ینخواهد داشـت، به همیـــن دلـــیـل ویزیتــ‌ـهـــای مداوم پزشـــک که طی آن بیـــمار از مشکـلــات خود صحـبت کند و شکایـــتــ‌ــهـــای او توسط پزشـکــی جدی گرفتــه شود، میــ‌توانـد به کاهـش اضطـــراب این بیــمـاران کمـــک کند. اگـر پزشـــک از دیـدن بیمــار سر باز بزنــد، اضــطـــراب بیـــمار شدیدتـــر خواهـد شد.

اکثر افراد مبتـــلـا به این اخـــتـــلــال تمـــایلـی به مراجعه به متـخـصـــصــین روانـپزشـــکــی ندارند، به همـــین دلـــیل بهتـر اســت ایـــن خدمات در کنـــار خدمات پزشـکی برای آنها در نظـــر گرفــتـه شود.

پزشکــان و درمان‌گـرها میـ‌ـــبـایــست علـــائم جســـمی بیـمـار را جدی تلقـــی کنــنـــد زیرا این علـــائم در بیـمــار واقـعـی هســتـــند. ولی جدی انگـــاشــتن ایــن علائم به معـــنی انــجـــام آزمایـشات و معـایـــنـــات غیــرضـروری نیـــسـت. پزشــکــان با داشــتــن برخوردی جدی و محترمـانه نسـبت به شکایتـ‌هــای بیــمار از مشــکلات خود، خودداری از انـــجام آزمایشــات افـــراطی و توصیه نکردن روش‌ــهــای درمـــانی که می‌ـــتوانــند برای بیــمـــار خطـرناک باشنـــد، می‌ـتوانـنــد به مبــتـــلایان هیــپوکنــدریـا کمـک کنند.

چه زمـان بایـــد به متــخــصص مراجـعـــه کرد

افـراد مبــتــلــا به هیـپوکنـدریا تمــایـــل بسیـار زیـادی برای مراجـــعه به متـــخــصــصـــ‌هــای پزشکــی دارنــد. ولی علــاقهــ‌ــای به مراجـعه به متـــخـصصـــین روانــ‌درمــانـــی ندارنـد زیــرا میـــ‌ـترسنـد که دیگـــران تصور کنـــند بیـماریــ‌ـــشـــان مسئله‌ـای ذهـنی بوده اسـت. بااین‌وجود، درمان سریعتر توسط یک متخـــصـــص سلامــت روان میــ‌توانـــد برایشان مفیـــد باشد.

پیشـــ‌ــبیـنـی بیـــمــاری

بعــضی بیمــاران به خوبی به داروها، روانــ‌ـدرمــانــی یا هر دوی اینها واکــنـش میــ‌ـــدهنـــد. اگر فرد دچار اضطراب یا افـــســردگــی هم باشد و به درمانـــ‌ــهـای دارویی خوب واکـنــش بدهد، پیش‌ـــبـــینی بیـــماری خوب خواهد بود. در موارد خفــیـــف، علاذم ایــن اخـــتـلـال کوتاهــ‌ــمدت هسـتنـــد. اگر علـائم حاد باشـند و فرد دچــار اخــتــلـالـات روانــی دیـــگـــری هم باشـــد، ممــکن است در معرض پریشـــانـی مزمــن و اختـــلالات عمــلکــردی شدیدتـر قرار گیـــرد.

بیماری هیپوکندریا و نشانه های این بیماری روانی

نظرات کاربران (0)

دیدگاه ها بسته شده اند.