بیماری پارانویا نوعی بیماری روانی و نحوه درمان این بیماری

پارانویا را افرادی که بدبینی بیش از حد از همسر و خانواده شان دارند گفته می شود و می توان گفت توهماتی که در ذهن خود دارند را به طرف مقابل نسبت می دهند این نوعی بیماری می تواند از شخصی به شخصی سرایت نمایید و افراد را در زندگی دچار مشکل نماید در ادامه تصاویر و جزئیات بیشتر بیماری پارانویا نوعی بیماری روانی و نحوه درمان این بیماری را در سایت دانستن خواهید دید با ما همراه باشید.

به گزارش سایت دانستن : پارانویا همــان بیــماری ای اسـت که خیــلی ها از آن با نام بدبـیـنی و سوءظن یاد می کنـــنـد که یک تفـــکر غلـط اسـت که در ذهن بسیـاری از افراد جاافــتاده. اگرچه بدبیــنـی و سوءظن جزو علائم ایـــن بیمـاری اســت ولی این همه ماجـرا نیـــسـت. ایــن بیمـــاری زیرمـــجموعه اختلـالـات شخصـیــتــی قرار می گیرد و بااینکــه بیـــمـار پارانویا نقـــاط مشـــتــرکـی با بیمار اسـکـیزوفرنی دارد ولی از خیـلـــی جهـــات با یکدیگـر تفـــاوت دارنــد.

متـــاســـفـــانـــه در حال حاضر بســـیاری از افراد زنـــدگی مشتـرک خود را به دلیـــل ابـــتلـــای یکی از زوجیـن به پارانویا از دست می دهنـد و مجــبور به جدایــی می شوند. البــتـــه بایـــد دقـت کرد که هر نوع بدبـیـنـــی و بدگمـــانــی پارانویا نیسـت و نبـایـد هرگونه شک و گمـــان و سوءظن را با پارانویا یکــی دانـــست.

نکتـــه مهم درخصوص پارانویا ایـــن است که ایـن بیمـــاری در بســـیاری از اوقات قابـل درمـــان اسـت و فرد می توانـــد با رعــایـت یکسری اصول رفــتــاری به زندگی معــمولی خود ادامــه دهـــد. در مطـــلـــب پیــش رو با ویژگی های ایـن بیمـاران، چگونگـــی رفـتار با آن ها و سایر مسائل مرتبط با ایــن بیـــمـاری بیــشـــتــر آشــنـــا می شوید.

بیـمـاری پارانویا از زمان قبل از بقــراط در یونان وجود داشـته اسـت ولی با این نام شنـاخــته نمی شده و اغلـــب این بیـــماری را نوعی دیوانگــی می دانستنــد. پارانویا در زبان یونانـی از دو بخـــش پارا (Para) و نوس (nos) تشــکـیـل شده و معـــنی دیوانگـی می دهـد. در قرن هجدهم اصطلـاح پارانوییـــد برای اختــلالـاتـــی که علائمی مثل هذیـان و توهم داشـتـنـــد، استـــفاده می شد تاایــنکـــه در سال 1893 امـــیل کریپلین (emil Kraepelin) اصطــلاح مســـتقل پارانویا را به کار برد و آن را از پارافــرنیـــا که در اروپا استـــفـاده می شد، تفـــکـیـک کرد.

یکی دیـگر از کارهـــایی که کرپـلـیـــن انــجام داد جداکـردن پارانویید از اســکـیزوفرنی است چون بســیـاری از علــائم ایـن دو بیمـــاری شبیـه یکــدیـگـــرنــد. ایــن روان پزشـــک آلــمانی توهم را جزو اصلــی تریـــن ویژگی های بیمـاری پارانویا دانــســت. او براســاس معنـای یونانـی پارانویا هرگونه افـکـــار توهمی را جزو ایـــن بیـــماری قرار داد.

به ایــن ترتـــیــب از نظـــر کرپلیـــن کسـی که با خودش فکـــر می کند یک شخــصیــت سیـــاس یا ادبـــی- هنـری مهم اســـت نیــز جزو بیـمـاران پارانویا محسوب می شود. ویژگی اصــلی بیــمــاری پارانویا یا بیـماران مبـــتــلا به اخـــتلال شخــصیـت بدگمانی، شک و بی اعـــتمـــادی به همــه افـراد اسـت.

مبتلـایــان به ایـــن بیمـاری در بیـــشتـر مواقــع خشـمـگیــن هستـند و نسبــت به دیگـران دشـــمنی دارنـــد. آن ها به هر بهـــانه ای دعوا و مرافـعه راه می انـدازنــد و به بقــیــه به خصوص همـسـر خود سوءظن دارنــد. علاوه بر ایــن، افــراد مبـتلا به پارانویا اغــلـب مواقــع تصور می کننـد تحـــت تعقیــب هستـند یا شخـصی با آن ها دشمنـــی دارد و آن ها را مســموم یا بیـمار کرده اســـت. در بعضــی موارد، فرد دچار این توهم می شود که دارای یک قدرت ماورایی یا برگــزیــده خداسـت که توسط یکــســـری نیروهای خارجـــی کنترل می شود.

علـت چیسـت؟

با ایـــنکـــه هنوز هیچ دلـیل و علـــت قطـــعی برای ایـن بیمـاری مشــخص نشــده امـــا نقش ژنتــیک و وراثت را در ابتـــلـا به ایـــن بیـــماری نمی توان نادیــده گرفت. تحقـیقـات متـــعــددی نشــان داده که وقتــی یکی از دوقلوهای یک تخـــمـکـی همسـان مبـتـلـا به بیمـــاری اســکـیـــزوفرنی، علـائم پارانویا دارند، دیــگری هم به ایــن بیماری مبــتـلــا می شود. همــچـنــین تحقــیقـــات نشــان داده که میــزان ابتـــلا به بیماری پارانویا دارنــد، دیـگری هم به ایـــن بیماری مبـــتـــلا می شود. همچـنیــن تحقــیــقـــات نشان داده که میـــزان ابــتـــلـــا به بیمـــاری پارانویا در افــرادی که به بیماری اســکــیزوفرنی مبـتلــا هســتـند، بیـش از بقــیـه اســت.

علـاوه بر ژنتیـــک که متهــم اصلی ایــن بیمـــاری به شمـار می آید، مصــرف داروهایــی که دارای آمـفـتامیـــن هستند، همچنیــن مصـــرف قرص های روان گردان، ماری جوانا، کوکائین و امـــثـــال ایـن ها هم در ابـــتلـــا به ایـــن بیمـاری تاثیـرگذار اســت. از دیگر عوامـــلی که برای علـــت بیـماری پارانویا ذکـــر شده، اســترس و نگـــرانـــی اسـت.

بعـــضــی از تحـــقیـقـات ثابـت کرده انـد که وقتـی فرد در شرایــط سخــت و تحــت فشـــار باشـد، رفتـار پارانویاگونه انجام می دهد، به بیــان دیـــگر ایـــن رفتـار می تواند واکـنشـــی نســبـت به سخــتــی و فشارهای زنـــدگــی باشــد؛ بنــابـرایــن تحــقـیـقات بیــمـاری پارانویا در بیشــتر گروه های اقـلـیت، مهـاجـران، اسیـران و زندانـیـــان شایــع اسـت. نکـــتــه قابـل ذکر دیـگــر در رابـطـه با بیــمـــاری پارانویا این اســت که مردان از زنان بیشـــتر به این بیمـــاری مبتـــلا می شوند.

علـائم پارانویا

اگر می خواهــیــد با علـــائم یک بیمار پارانویید آشنـا شوید به رفــتار او دقـت کنــیــد و ببیــنید کدام یک از این علــائم را دارد؛ توهم های دیـداری، شنیــدن صداهـــای غیــرواقـعـی، کژانگـــاری، مانــنــد گمان اشتـبـــاه مبــنی بر اینـــکــه همــکـار شما می خواهد شمـا را مســـموم یا صدای شمــا را ضبط کند، بیزاری، خشم، گوشه گیــری، خشونت، دشواری های گفتــاری، رئیس وار رفـــتار کردن و انـدیــشـه و کنـش خودکــشی.

پارانویا در جامـعه

تا به اینجـــا درخـصوص بیـــماران مبـتـــلا به پارانویا، علت ابـــتـلـای آن ها و علـائمشان صحـــبت کردیم ولی به یک موضوع خیلی مهم نپــرداختیم و آن هم اینـکه پارانویا علاوه بر ایــنــکـه می توانـد یک فرد را بیــمـــار کند، می تواند یک جامعــه را هم بیمـار و مبتـــلا کنـــد.

درمـــان چیـســت؟

از آنــجایـی که هنوز علت قطـعـــی ابــتلـــا به ایـــن بیمـاری مشخـــص نشــده، درمـان قطعــی هم برای ایـن بیـمــاری تعیین نشـده اســت، امـا به طور کلی شیوه های درمــانی ایــن بیـــماری را می توان به دو بخـش دارودرمـــانـی و روان درمــانـی تقـســیـــم کرد. پیـــش از ایـــنـــکــه به مبحث درمان این بیمــاری بپـــردازیم، بایـــد گفتـه شود که اغـــلب مبـــتلــایـــان به پارانویا معتــقـدنــد که بیمار نیســتـــنـد، به همـیـــن خاطــر کمـتر حاضر می شوند نزد درمانـگر بروند. ایـن افـراد به دلـــیـل توهمــی که دارنــد فکـر می کنند خودشـان مشکلــی ندارنــد و این بقــیه هســـتـــند که بیمـارنـــد و مشـــکل دارند.

 

در بخــش دارودرمــانی، بیمـار با استـفاده از داروهای آرام بخش مثـل دیــازپـــام تسکـــیــن پیدا می کنـــد. البــتــه در برخی مواقـــع داروهای ضد روان پریشی برای فرد تجویز می شود که تجویز داروها بســتــگی به تشـــخیص پزشــک و حد و اندازه بیـــمــاری فرد دارد. با وجود ایـنــکـــه خیلـــی از بیـــمـاران پارانوییــد تحت روش دارودرمانی هســتند، روش روان درمـــانـــی در اغلـــب مواقع از دارودرمــانــی موفق تر است. در این روش درمـــانگــر بیـش از هر چیـــز تلـــاش می کند تا حســـاسـیـــت ها و شک و سوءظن های بیمار رفـــع شود؛ ضمـــن ایـنـکه در طول درمان تلـاش می شود که توانـــایـــی های اجـتمـــاعــی فرد نیـــز تقویت شود.

نکـــتـه مهم در مورد این روش درمانـی آن اســـت که درمـانـــگر بایــد صبر و حوصله فراوانی برای پروسه درمانـی داشـته باشـــد چون معمولا سر و کار داشـــتـن با این دســـته از بیـماران کار بسـیار سخـتـــی است، آن ها بســیــار زودرنج هستـــند، رفــتار خصمـانــه و تندی دارنـــد و به سرعــت عصبانی می شوند. درمــانگــر در روش روان درمـــانـی ابـتــدا تلـــاش می کنـــد شک و بدگـمــانــی را از فرد دور و پس از آن با انــجام تمـریــن های آرامش بخـــش او را از حالت انزوا و گوشه گیـــری خلـاص کنـــد.

علاوه بر اینکـــه در مرحله روش درمانــی، درمــانگـــر نقــش بسیار مهمــی دارد، خانواده بیمـــار هم بسیار تاثـیرگذارند، طوری که امروز یکی از روش های درمــانـی پارانویا خانواده درمانـــی اســـت. به ایــن معنـــی که آن ها می توانند با آموزش دیــدن درخصوص برخورد با بیماران و کمــک به آن ها بر سیـر بهـبودی بیمار تاثـــیر بســزایـــی داشتـه باشــند. با ایـــنــکـه پارانویا بیــمـاری اسـت که فرد را تا آخـــر عمــر درگیـر می کند ولی با اجرای پروسه های درمـــانـــی به موقع و درســت می توان ایـن بیـماری را مدیـــریـت و کنـترل کرد.

چگونه با بیـمـاران پارانوییـد رفتار کنـــیـــم؟

اگــر در دور و بری ها یا نزدیـــکـان خود با یک بیـــمـــار پارانویید سر و کار داریــد، این توصیـــه ها را جدی بگیـــرید.

• سعــی نکـنــیـد رفــتـار آن ها را تغـییـر دهـــیـــد، ایــن کار تقریـبا غیرمـمـــکن اســت.

• سعــی کنید ارتـــبـــاطـــتــان با بیمار را نزدیــک تر کنیــد تا از شما راضـــی باشـــد، ولی هرگز سوءظن هایــش صحـــه نگذارید و در ایـن بحث ها اصــلـا شرکـت نکــنیـد.

• هنـگامی که بیمار سوءظن نسبــت به همــسرش پیـداکـرده، مواظب باشـــیـد تا از همســر او جانــبـداری نکنـیـد، ایــن کار باعـــث به وجود آمـــدن پیــش فرض های جدیـد در او شده و ممکن اسـت فکـر کند شمـــا با همســرش ارتـــبــاط دارید و به شمــا هم بدگمـــان شود.

• هرچـه اخــتلـــال پارانوییــد شدیــدتر باشــد، احتــمال دست زدن به خشونت در ایـن گونه بیماران بیــشـتــر می شود. در ایـــن مواقــع حتـــما از پزشـک کمــک بخواهیـــد.

• از آن ها انتـــظـــار روابـــط عاطـــفی نداشـــتـــه باشــیــد. برقراری ایــن رابطه تقریــبا غیرمــمکن اســـت.

• بهـــتـر اســـت برای جلوگیری از لوس شدن یا طلــبـــکار بار آمدن بیـمـار، گاهـــی که از او ناراحــت هستیــم، او را با محرومیت مواجه کنـیم.

چه افـراد مشــهوری پارانویا داشتنــد؟

فروید، اخــتـــلـــال پارانویا را بیــماری مخــتـــص روشنفـــکران و طبقـــه تحصـــیل کرده جامـعه می دانـد. به عقیده فروید افراد معروف و مشــهور به دلـــیــل شهـرتشـان همواره توهم توطئه دارنـــد؛ به نظــر او روشنــفــکـــران چون بلــنـدپـــرواز هستـــند، گاهـی دچار این توهم می شوند که موقعیتشان خیلــی با مردم عادی فرق دارد، پس هر آن ممکن اســـت تحت تعقــیـب یا توطئه یک نفـــر باشند. اگــرچه ایــن نظر فروید را نمـــی توان تعـمــیم داد ولی افــراد مشـــهوری بوده انــد که در طول زنـدگی شخـصـی و حرفــه ای خود از بیمـاری پارانویا رنــج می بردنــد.

بســیاری از افراد مشهور هم به این بیـماری مبـتــلا نبوده اند ولی تفکـراتـشان پارانویاگونه بوده اســـت. به عنوان مثال، اســـتالین، رهـــبر و سیـــاسـتـــمدار شوروی در دوران حکومت خود همواره توهم ایــن را داشــت که دشمـنـــان بسـیــاری در کمین و علــیه او هستند یا مثــلـا گالــیـه به انـــدازه ای جاه طلــبی بیــهوده و تکبـر داشت که فکر می کرد همـه به فکـــر سرقـــت آثـار او هســتـــند، طوری که یک بار کاپرا را آن چنان به سرقت از کتـاب ها و اطـــلاعـــاتش متــهم کرد که پای او را به دادگـاه کشـــانــد و یک مطـــلب تنــد و تیـــز هم علـــیه او نوشت.


جوزف اسـتـالـــیـن

نیچــه یکـی دیــگر از افرادی است که به محـــض جدایـــی از محبوبه اش به همــه زنـــان بدبیـــن و دچــار نوعی جنون شد؛ ایــن موضوع در بسـیـاری از آثار او هم دیده می شود، اما توهم توبیخ و تحـــت تعـقیب بودن در کافکا به اندازه ای بود که یک روز صبـــح وقتی از خواب برخــاست احســاس کرد که قرار اســـت محاکـــمه شود و بایــد به دادگـــاه برود، در حالــی که اصـلـا این گونه نبود؛ امـا نقـطـه اوج ایــن داسـتـان جایی اســت که خود فروید هم که ماجــرای ابتلـــای روشنـــفکـــران به پارانویا را طرح می کند، به ایــن بیـماری مبـتلاســـت. او در حدی دچــار توهم شده بود که در دوره ای از زنـدگــی خود ادعا می کرد می توانــد بشــریـــت را زیر سلطـه فکری خود دربـیـــارود.

ارنـــســت همـیـنـگوی از نویســـنـدگان معــروف هم از پارانویا در امان نبود. او علاوه بر پارانویا از بیماری افـسـردگــی هم رنـج می برد، به همین خاطر تاب زنـــدگی با ایـــن اختــلــالـات روحی را نیـــاورد و یک روز تصـــمــیــم گرفـت خودش را با یک تفـــنـــگ شکـــاری خلــاص کند. به ایــن ترتیـب می توان گفـت که بیـــمـــاری پارانویا مخـتص قشـر یا گروه خاصــی از مردم نیــست و هرکسـی ممــکـن است به ایـن بیـماری مبـــتـلا شود اگــرچه وجود یکسـری شرایــط، زمیـــنـــه ابـتـــلا به این بیــماری را فراهـــم می کند ولی می توان گفـــت هیـــچ کس از فکـر و رفـتــارهــای پارانویاگونه در امـان نیسـت.

بیماری پارانویا نوعی بیماری روانی و نحوه درمان این بیماری

نظرات کاربران (0)

دیدگاه ها بسته شده اند.