ذکر و دعایی برای گشایش گره کار

مـؤلـــف گويد: شيخ ما ثقة الـــاسلام نورى (نور الـــلـــه مرقده) در كتاب دار الــســـلـام از شيخ خود مرحوم خلد مقـام عالـــم ربانى، جناب حاج ملـــاّ فتحعـــلى سلطـان آبــادى نقل فرموده: كه فاضـــل مقدس آخوند ملــاّ محمـّـد صادق عراقـى در نهـــايت سخـــتـــى و پريشــانــی و بدحالـى بود و به هيچ وجه در كارش گشـــايشى فراهم نمی آمد تا آنـــكه شبــى در خواب ديد كه در يك وادى خيمه بزرگــى با گنـبـــدى برپاســـت، پرسيد اين خيمـه از كيست؟ گفـتـنـد: از كهـف حصـين (دژ محكم) و غياث مضطر مســـتـــكـين [ياري گر بيچاره درمـــانده] امـام قائم حضرت مهـــدى و امام منتـــظر مرضـىـّ عجــلــّ الـلـــّـه فرجــه میبـــاشـد.

پس باشــتاب خدمـــت آن حضـــرت شرفياب شد و سخـتــى حال خود را به آن جنـاب عرضه داشت و از آن بزرگوار دعــايى براى گشايش كار و رفــع انـدوه خويش خواســـت، امام عصـــر او را به سيّدى از اولاد خود ارجاع نمود و به او و خيمه اش اشـــاره فرمود.

آخوند از خدمت حضــرت مرخـص شده و به خيمه اى كه حضــرت به آن اشـــاره فرموده بود رفـت، ديد كه سيّـد سنـد و حبـــر معـتـمـــد [دانـــشـــمنــد مورد اطمــينان] عالم امجــد مؤيد، جنــاب آقـــا سيد محمّـــد سلطان آبادى اسـت كه در آن خيمـــه روى سجـّــاده نشــســتــه مشغول دعــا و قرائت اســت.

آخوند به محضر سيّد سلـام كرد و حكـايت حال خود را براى او بازگــفـت.

سيّـــد او را براى گشـايش كار و فراخــى روزى دعايى تعـــليم كرد.

پس از بيدار شدن از خواب درحالیـــكـه آن دعــا در خاطر او بود قصـــد خانه سيّد كرد با آنـــكه آخوند پيش از اين خواب با سيّـد به دليلى كه بيان نمیــكـرد رابـطــه خوبى نداشـــت و او را ترك گفــتـــه بود، چون به خدمـــت سيد رسيد او را به همان صورت كه در خواب ديده بود مشـاهـــده كرد كه در مصـــلاّـيش نشـستـه مشـغول ذكــر و استغـــفـار است، به سيّـد سلام كرد، سيّــد جواب سلامش را داد و لبخنـدى زد، چنــان كه گويا از داستـان آگـــاه باشــد! پس آخوند از سيّد براى گشـــايش امــر خد دعـايى خواســـت.

سيّد همـــان دعـــايى را كه در خواب به او آموختـــه بود تعليم كرد، آخوند مشغول به آن دعـا شد و در اندك مدتــى دنــيا از هرسو به او روى آورد و از سختـى و تنگــدسـتـــى بيرون آمد.

مرحوم حاج ملاّ فتحعـــلى رحـمـــه الـــلــّه از سيّد به مدح شايســته اى تعريف می كرد و چنـدى به زيارتـش نايل شده و زمـانـــى چندهم شاگردى او را نموده بود.

سيّــد در خواب و بيدارى به آخوند سه چيز را تعليم نموده بود اوّل: آنكـــه پس از فجر دســـت بر سينــه گذارد و هفــتـاد مرتــبه يا فتّــاح [اى گشاينده مشــكـــلات] گويد.

دوّم: آنـــكـه به خوانــدن اين دعـــا كه در كتـــاب كافــى اســت مداومت نمايد.

دعايى كه حضـرت رسول صلــّى الـلّـه علـيه و آلـــه به فردى از صحابـه خويش كه به ناخوشى و پريشانى مبــتلــا بود تعــلــيم داد و از بركـت خوانـــدن اين دعـــا ناخوشى و پريشـانـى در انـدك زمـانـى از او برطرف گشــت:

لا حَوْلــَ وَ لا قُوَّـــةَ إِلـّا بِالــلــَـّهــِ تَوَكــَـــّـلْـــتــُ عَـلَى الْحـــَيِـّ الـــَـــّذِـــي لا يَــمـُوتُ وَ الْحـَمـْدُ لِــلــَــّـهِ الـَّـذِي لَـمـــْ يَـــتَـــّـــخِــذْ وَلــَـــداً وَ لَـــمــْ يَكُنْ لَهُ شَرِــيكـٌ فِـــي الْــمُلـــْـــكـِ وَ لَــمْ يَـــكـــُــنـــْ لَــهـــُ وَلـِيٌّ مِـنــَ الــذُـــّـــلِــّ وَ كَبـــِـّرْهــُ تَكـــْبِيراً.

هيچ نيرو و توانــى نيســـت مگـر آنـكـــه به خدا متـــكــى است، توكل دارم بر زنده جاودانى كه هرگز نمــی ميرد و سپاس خداى را كه فرزنــدى نگرفــته، و او را در فرمـانـــروايى انـــبازى نيســـت و نيســـت براى او سرپرستـى از خوار و ناتوانى، و او را آنـچـــنان كه شايد بزرگ شمـــار.

سوّم: آنـكه به دنــبـال نمــازهــاى صبـح دعـايى را كه از شيخ بزرگوار ابـــن فهـــد روايت شده، بخوانــد.

اين اوراد و اذكـار را بايد غنـــيمـت شمرد و به خواندن آنــهـــا اهـــتـــمـــام داشــت و از فوائدش غفـلـت نكرد.

و بدان كه سجـــده شكــر بعـد از نمـازهــا مســـتـــحــب مؤكد اسـت و دعاهــا و اذكـــار بسـيارى در آن حال وارد شده است، از حضرت رضـا عليه الـسّــلـام روايت شده كه اگر خواهـى در سجده شكر صد مرتبه «شُــكـــراً شُــكــراً» بگو و اگر خواهـــى صدر مرتــبه «عَــفـْوَاً عَـفــْوَاً» و نيز از آنحــضرت نقــل شده: كمتـرين ذكرى كه در اين سجــده گوينـــد آن اســت كه سه مرتــبـــه بگوينـد: «شُـكْـرَـالــِلــّــه»

ذکر و دعایی برای گشایش گره کار

نظرات کاربران (0)

دیدگاه ها بسته شده اند.