چند شرط معنوی برای رسیدن به رحمت الهی

وَ رَــحْمــَــتِــی وَسِعـَتـــْ کلّــَ شَـی ءٍ، فَسَـــأَــکتــُـبــُها لِـلَّذِیـنــَ یتـــّـــَـــقُونَ وَ یؤْـتــُونَ الـزّـــَــکاةَ وَ الّـَـذِـینـَ هُـمْ بِـآیـاتـِــنا یؤْمـِنُونَ.[۱]

[رحمـــتـم همه چیز را فرا گرفـتـه و آن را برای پرهـــیزکاران، اعطا کنــندگـــان زکات و مؤمـنـــین به آیـــات خود، نگــه خواهــم داشت.]

رحـمت واسـعـه الـهی مشـتـمل بر نعـمـتـهــای مادی و معــنوی، تمامـــی خلـایقـــش را در بر گرفـــته و هر کدام را به نحوی بر سر ایــن سفره نشـانده اســت، به طوری که کافر و مؤمن، فاسق و عادل، مخـــلص و منافق، همـــه و همه از آن بهـره برده و بی نصیب نمـی مانــنـــد.

در میان تمام اوصاف پسندیده الـهی، وصف «رحـمــت» در مهــمـتـریـــن آیـــه و به بیـــانــی خلاصـــه تمـام آیات قرآن یعـــنی «بسـمله» ذکـر شده و یکصـد و چهــارده بار بعد از اســـم جلـاله وارد شده است و ایـــن جز به خاطــر ترجـیح این وصف بر سایـر اوصاف الهی چون غضب، قهـــر و.. .

چه دلیـــل دیگری می توانـــد داشــته باشــد؟
قال رسول اللـّـَه صلـــی الله علـیــه و آلــه: لَوْ کانَ الرّـِــفْـقُ خَـلـْقــاً یری، ما کانـــَ مِـمــّــَا خَـــلـَقـــَ اللـّـَـــهـــُ شَــی ءٌ احـــْـــســـَـنَ مِـــنــْـــهُ.[۲]

[اگر ملـــایــمــت مخلوقی می بود که قابــل رؤیـت باشـد، چیزی در میــان مخـلوقات خداوند از آن نیکوتر نبود.]

رحـــمت نســبـــت به بنـدگـــان
رحــمت وسیـع و بیکران نســبـت به بندگــان در قیــامت، از اصول مسلـــّم در قرآن و حدیث اســت، به حدّـــی که کمـتـر کسی از آن محروم می مانـــد و طبـعـاً آنـکـه مشـــمول این رحـــمت واسعه نشود، شقـی خواهـد بود.

چنـــانچه اگر آیات خوف و رجاء نبود و همـیـن طور وجود شبهاتــی که زاییــده خوف از قهـــر الهی اسـت، و برای رحــمت الهی شرایــطـــی را بیـــان می کند، بی تردیــد همــه به آن متمسـک می شدند و از غضــب خداوند غافل می گشتنـد.

قال رسول اللــه صلـی الله علــیه و آلـــه: لَوْ تَـــعــْـلَـــمـُونَ قَـــدْرَ رَحـْمــَـةِ اللـّـــَهِ لَــاتّــَـکلْـتُـمْ عَلـَـیهـا.[۳]
[اگـر میزان رحـــمـت الـهـــی را می دانـــستــیــد به آن پشت گرم می شدیــد.]

رسول مکــرم صلی الـله علیه و آله در روایـــت دیـگری می فرمــایــند:
انـــّ اللــَّـــهـَ تَـــعـــالی خَـلَـقـــَ مِئَةَ رَـــحــْـــمـــَةً فَرَحــْـمـــةٌ بَــیــنـَ خَـلـْـــقِــهـِ یتـــَراحَمـــُونَ بِـهـــا، وَ ادّـــَـــخَرَ لِاوْلـِـــیـائهِ تِـــســـْــعـَــةَ و تِـسـْــعــیـنـــَ.[۴]

[خداوند را یکصد رحـــمت است، رحــمـتی از آن، همـه خلایــق را کافـــی اســـت و نود و نه رحــمــت را برای اولیـــاءاش قرار داده است.]

به امام سجاد علـیـــه الـسلام عرضه داشتـــنـــد: حسن بصری گوید عجـیب نیـسـت که هلــاک شده، چگونه و چرا هلاک می شود، بلـکـــه تعجب در اینـــجـــاســـت که نجات یافـــته از عذاب الهـی چگونه نجات یافـــته است؟ حضــرت در پاسـخ این طرز فکر که حکـایت از سختــی عذاب قیامت و اشتـــمـال آن بر همه و رهـــایی یافـتن افراد معدودی می کنـــد، فرمودند:

انـَـــا اقـُولُ: لَیــســَ الْـعَــجَـــبـــُ مِمـــَّنـــْ نَجــی کیفـَ نَـجـی، وَ امّــَـا الْـعَجَبُ مِمــَّنــْ هَلـــَـک کیــفَ هَلَک مَـعَ سِعــَـــةِ رَـحــْمَـةِ اللّــَــهـِ.[۵]
[من می گویم: تعجـبی نیـــست که نجات یافــته چگونه نجــات می یابـد، عجیــب ایـــن است که هلاک شده با وسعـت رحـــمــت الهـی، چگونه هلاک شده اســت؟]

امـام صادق علـــیه السلـــام می فرمـــایــند: بنـده ای گنهکـــار را به صحـــنــه محاسبــه در قیـامـــت وارد می کنـــنــد و او از کثرت خطـاهــایـش می گریــد. به او خطــاب می شود چرا گریــه می کنـــی؟ پاسخ می دهد برای ایــنــکـــه رسوا می شوم، و مفــتـضـــح می گردم و خلایـــق به گنــاهانـم واقــف می شوند.

به وی گفـتــه می شود، در دنــیـا گنـاه می کردی و می خنـدیـــدی و ما تو را با آن حال رسوا نکردیم، ایـنــک که گنـاه نکرده و گریـــه سر داده ای چگونه رسوایــت کنــیــم!!!

آن حضرت نیــز فرموده است:
اذا کانــَ یوْمَ الـْقـِـیمَــةِ نَــشَـرَ اللـــَّهُ تَبارَـک و تَـعـــالـــی رَـحْــمَـتـــَهُ حَـــتّــَــی یطـْمَـــعَ ابْـلیــسُ فی رَـحــْمـــَـتــِــهِ[۶]

[چون روز قیـامـت فرا رســد خدای متعـــال رحـمـــتش را چنان می گستـــرانـد بطوریـــکـه ابلـیـــس هم طمــع رحــمـت او می نمـایـد.]

سخن در ایـن باب بســـیــار است و خود مجــال بیــشـــتـــری را می طلبد، لذا به همــیـن مقــدار بســنــده کردیـم.

چند شرط معنوی برای رسیدن به رحمت الهی

نظرات کاربران (0)

دیدگاه ها بسته شده اند.